Bob Geerts 1990

Het werk van Bob Geerts (1990, gevestigd in Eindhoven) vindt zijn oorsprong in de old-schoolstijl van het tatoeëren. Na jarenlang als tatoeëerder te hebben gewerkt, maakte hij de overstap naar de schilderkunst. Deze keuze kwam voort uit een drang naar artistieke vrijheid, zowel in zijn beeldtaal als in zijn materiaalkeuzes. Toch blijft zijn achtergrond voelbaar in de krachtige contouren, uitgesproken composities en het grafische kleurgebruik. Zijn werk bevat een voortdurende spanning tussen traditionele tatoeagestijlen en de artistieke vrijheid van autonome schilderkunst.

In Geerts’ werk staat de menselijke figuur centraal. Door te spelen met vorm, proportie en contrast lijken de personages afkomstig uit een andere tijd waarin sporen van het kubisme en de Russische avant-garde zichtbaar zijn. Hoewel zijn personages een gevoel van melancholie oproepen, komen ze voort uit verhalen van nu.

De werken in deze tentoonstelling zijn geïnspireerd op religieuze gezichtstatoeages uit de Latijns-Amerikaanse gevangenis- en bendecultuur. Portretten van Christus en Maria, kruisen en andere religieuze symbolen worden daar als permanente tekens van geloof, bescherming, hoop en identiteit gedragen. Door deze iconografie op het gezicht te plaatsen, wordt de geloofsovertuiging niet alleen zichtbaar, maar ook een onlosmakelijk onderdeel van iemands identiteit.

Met dit werk onderzoekt Geerts de kracht van toewijding: die niet alleen schuilgaat in de geloofsovertuiging, maar ook in de bereidheid om deze voor altijd zichtbaar met je mee te dragen. Samen met Julien Jaca brengt hij zo vanuit hun gedeelde achtergrond als tatoeëerders een ode aan de historische oorsprong van de voormalige Sint-Antoniuskerk.