Alexandra Puscas 1999

Alexandra Puscas (1999, gevestigd in Antwerpen) onderzoekt in haar werk de relatie tussen schilderkunst en de fysieke ruimte. Haar werk kenmerkt zich door monumentale schilderdoeken die door hun schaal en materialiteit een sterke fysieke aanwezigheid oproepen.

De schildersezel ruilt zij in voor de vloer van haar atelier, waar grote stukken linnen verspreid liggen door de ruimte. Al liggend bouwt zij de doeken laag voor laag op uit olieverf, rijke pigmenten, kleine objecten, tekeningen en materialen als hars en bijenwas, die het oppervlak structuur geven. Zo laat zij het werk zich op organische wijze ontvouwen. Vormen ontstaan, lossen in elkaar op of worden gereduceerd tot de essentie: ieder werk is in een constante staat van transformatie. Door de vlakheid van het doek uit te dagen, krijgen haar werken een tastbare en sculpturale kwaliteit waarin een herkenbaar narratief verdwijnt. Het materiaal krijgt daarmee een eigen zeggingskracht.

Voor deze tentoonstelling stelde Puscas een selectie van haar imposante doeken samen die het centrum van het museum innemen. Voor haar bestaat de scenografie niet enkel uit op zichzelf staande werken, maar uit de relaties die zij met elkaar en met hun omgeving aangaan. Door de positionering van ieder werk ontstaat telkens een nieuwe ruimtelijke en visuele ervaring, waarin de werken een dialoog aangaan met de karakteristieke kenmerken van de voormalige Sint-Antoniuskerk.

Beweeg je door een beeldenpark van vervreemdende landschappen, vol structuren en magnetiserende kleuren, waarin de grenzen tussen schilderkunst, object en sculptuur vervagen.